Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sche volk ten einde tegen Duitschland een formeelen strijd te doen uitbreken. Jules Le Maitre, die ter wille van de rust in de Fransche Handel en Nijverheid de aanspraken op ElzasLotharingen op den achtergrond wil plaatsen, wordt geboden te zwijgen. Derouléde moet op 'slands kosten door heel de Republiek anti-Duitsche stemming maken, rasslnhaat doen herleven en revanche-ideeën doen kiemen. Hij doet 's Keizers Fransch-Duitsche Combinatie om voor gezamentlijke rekening Klein-Azië te coloniseeren uiteenspatten en ontneemt de Duitsche ontwikkelingskracht den steun van 't Fransche Kapitaal bii. de moeielijkheden van den Bagdad-Spoorweg. Hij; verbiedt de onderhandelingen tusschen den Duitschen Keizer en Sazonas op straffe yan fiasco der Russische leeningen aan de Parijsche Beurs. Het plaatsen van Duitsche industrieele fondsen, hoe winstgevend ook, wordt de Fransche markt ten strengste verboden. Om zijn politiek te doen toejuichen door het Fransche volk, vraagt en verkrijgt hij Marokko als nieuwe colonie, dat den gullen gever, Engeland, zelf niet eerlijk toekomt.

In Juni 1905 meent hij zijn slag te slaan en het koord om den hals der twee Keizers toe te kunnen trekken. Hij lokt de tergende Marokko-questie uit. De maat is vol. Duitschland stelt het door Delcassé gewenscht ultimatum en in 't ministrieel Kabinet pleit Premier twee lange uren voor het aanvaarden van den oorlog. De wereldbrand laait nog niet op uit dén voorbereiden wereld-vrede tot vorming van de wereld-republiek. Rouvier wipt den oorlogszuchtigen minister over boord, maar telkens na 1905, wanneer de Ententebelangen het eischen, duikt Delcassé weder op.

De twistzoekende Minister heeft echter vóór zijn aftreden aan Buitenlandsche Zaken een Pers-Centrale verbonden, waarmede de Fransche Regeering den strijd tegen Midden-Europa voort zet in „entente cordiale" met Loyd Georges, den oppercommandant der Engelsche journalistiek in Europa en Amerika. André Tardieu van „Le Temps" heeft er de draden van in handen, welke naar believen de voorlichters en leiders der publieke opinie doen spreken of verdonkeremanen. Van uit dit „Bureau de la Presse", een onderafdeeling van 't Ministerie, ontvangt Havas de lastgeving over de te verzwijgen ot te behandelen onderwerpen en de wijze waarop een feit moet worden voorgesteld. Iederen ochtend komen de hoofdredacteuren van „Le Matin, Le Temps, L'Echo de Paris, Le Journal", hun licht ontsteken bij den zoetsappïgen, ' goed afgerichten,- officieelen Rijks-ambtenaar. Daar wordt,

Sluiten