Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ontwikkelen, omdat een hunner — in dit geval Dionysus te veel promotie maakte, te persoonlijke trekken aannam, om zooveel gelijkwaardige concurrenten naast zich te kunnen dulden. Zij werden zijn „dienaren", maar kregen geen persoonlijken stempel, gingen op in een grauwe massa van onbestemde daemonen.

Aanvankelijk heerschte de voorstelling, dat er éen Sileen was, de oudere aanvoerder der satyrs; later komen er meer, en is dus de promotie, die Silenus bezig was te maken, te niet gedaan; anders zou ook hij zich tot een god* hebben ontwikkeld.

Dat de satyrs en silenen inderdaad vruchtbaarheidsdaemonen zijn, volgt direct uit zekere obsceniteit ') in de afbeelding van hun lichaam. Een mooi bewijs er nog bij, dat de bok — wiens gestalte zij immers gedeeltelijk dragen — een bevruchtingssymbool is.

Symboliek in den cultus

Nadat wij alzoo den god en zijn omgeving hebben behandeld, komen wij nu aan zijn vereering met de daaraan verbonden symboliek.

De razernij en beestachtigheid van Dionysus' dienst hebben wij al leeren kennen; laat ons nu letten op de symbolen, en zien uit te maken wat zij beduiden.

Al dadelijk valt ons de thyrsus-staf op; wat heeft die toch te beteekenen? Het was doodeenvoudig een stok, die omslingerd was met wijnranken of wingerdloof, en waarop aan het eind een granaatappel was gestoken. Daar hebben wij het weer: vruchtbaarheidssymbolen. Wingerd en klimop zijn woekerplanten, dus vruchtbaar bij uitnemendheid, en de granaatappel heeft een enorm aantal pitten. Typisch komt het symbolieke karakter van deze vrucht uit in den mythus van de geschaakte Persephone, ook al een vegetatie-godheid. Deze moest, het halve jaar bij Hades in de onderwereld blijven,

'•)' Zij worden daarnaar ithyphalli genoemd.

Sluiten