Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verhaal dan in hoofdtrekken parallel met Euripides' drama: Dionysus' aanhanger wordt door Pentheus ter dood veroordeeld, maar op bovennatuurlijke wijs uit zijn gevangenschap bevrijd; de koning snelt zelf moedig naar den Cithaeron om den schandelijken dienst te beletten, maar wordt door zijn moeder Agaue verscheurd.

Euripides en Ovidius hebben beiden met aanschouwelijkheid de geweldige meesleepende kracht van de religieuse epidemie geschilderd. „Noch schlagt uns aus den „Bakchen" des Euripides — aldus Erwin Rohde ') — der Zauberdunst enthusiastischer Erregung entgegen, wie er smnverwirrend, Bewusstsein und Willen bindend, Jeden urnfing, der sich in den Machtbereich dionysischer Wirkung verirrte. . . Noch heute lebt in den Blattern des Gedichtes etwas von der Macht der Seelenüberwaltigung dionysischer Orgiën, und lasst eine Ahnung von diesen freundartigen Zustanden in den Leser übergehn". — Euripides legt meer den nadruk op den dienst zelf, op de extase en de visioenen8) der razende vrouwen; Ovidius doet ons huiveren voor de wondermacht van den God, die op onnaspeurbare wijze de ketenen van zijn geboeiden dienaar verbreekt en de deuren van diens gevangenis van zelf doet opengaan. Het wonder, dat eenmaal alleen het mysterie der eeuwige groeikracht was, is hier uitgebreid tot een onbeperkte macht over bezielde en onbezielde natuur.

Andere sagen

Maar niet alleen in de sagen van Pentheus en Lycurgus ligt een naklank van de geweldige botsingen tusschen Olympische en Dionysische godsvereering. Er zijn nog andere genoeg, waarin ook telkens van verscheuring en betoovering , sprake is. Wij willen er nog éen van aanhalen.

| „Psyche" p. 335.

2) Water stroomde te voorschijn uit de rots, die door den thyrsus van een der bacchanten aangeraakt werd; een bron van wijn ontsprong in de vlakte, melk en honing vloeiden, waar de dienaressen van den grooten Dionysus dat begeerden. 394

Sluiten