Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in het uiterlijk van zijn geheelen lichaamsbouw als zoodanig en in de onafhankelijkheid, waarin al zijn deelen overeenstemmen.

De mensch is dan ook geroepen om vooraan te staan in de dierenreeks en doelbewust en doelmatig heer en meester te zijn over alle talenten van de — tweemaal: phylogenetisch en ontogenetisch — doorloopen ontwikkelingsphasen.

Deze aanzienlijke gave en het zich-bewust-zijn daarvan komt in de mannelijke gestalte zuiverder naar voren dan in de vrouwelijke en wel in die mate, als het mannelijk organisme minder belast is met den directen voortplantingsarbeid en ook minder begiftigd schijnt met de daarvoor noodige vermogens.

De man is de vertegenwoordiger der soort zonder dat hij evenwel vervreemd is van het geslachtsleven.

De erkenning van het feit, dat op den man de voornaamste representatieve plichten, welke met de soort samenhangen, rusten, komt uit in verschillende talen, welke voor mensch en man eenzelfde woord hebben: bv. in het arabisch, hebreeuwsch, oud-zweedsch, angelsaksisch, engelsch.

De vrouwelijke gestalte heeft een meer gecompliceerde taak symbolisch uit te drukken.

De vrouw is voornamelijk vertegenwoordigster van het geslacht zonder daardoor het leven der soort te vergeten.

De richting, waarin de representatieve plichten der vrouw vooral zijn toegenomen, wordt zeer typeerend door de Franschen — die maar al te veel verstand van het vrouwelijk geslacht hebben — tot uitdrukking gebracht, wanneer zij kortweg de vrouw „le sexe" noemen.

Vele kunstzinnigen hebben beweerd, dat de vrouwelijke gestalte aesthetisch minder schoon is dan de mannelijke, omdat zij het menschelijk soortkarakter meer verborgen en omhuld toont.

Hoewel niets zoozeer wisselt als smaak en over smaak niet te twisten valt, zoo komt toch de motiveering van deze

Sluiten