Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik ook nog gaame aanneem, dat hij in zijne klinieken-ervaringen kan hebben opgedaan, die met zijne interpretaties overeenstemmen) maar dit neemt overigens niets af van het psychologische feit, dat de verholen droomen mengvormen zijn, die samengesteld worden uit allerlei verborgen herinneringen van hetzij vroegeren of lateren tijd, en daar is 't op *t oogenblik om te doen in dit verband. Deze herinneringen worden tot één beeld verdicht, de psychische waarde ervan wordt omgezet of verschoven, indien mogelijk wordt alles tot een samenhangend geheel verwerkt, symbolische voorstellingen worden desnoodig daarbij ingevoegd, en zoo wordt de verholen droom gemaakt tot een verkapten vorm van allerlei, wat er in ons leven werkt en woelt, en dat door droom-analyse sléchts in zijn wezenlijken vorm kan worden gezien.

Thans wensch ik in dit verband nog over een anderen droom te spreken (die ons ook door Freud medegedeeld wordt) en wel omdat door dien droom ons het menschelijke leven op zeer eenvoudige wijze in zijn eigenlijke werkelijkheid wordt getoond. Ik stap daardoor tevens van het droomen af, om zoo geleidelijk weer op een nieuw onderdeel te komen van mijne uiteenzetting. Een dame, die Maria heet, ziet in den droom haar eigen beeld, maar in de hand draagt ze een hoogen bloemstengel, zooals de Engel draagt op schilderijen, die aan de Blijde Boodschap zijn gewijd. Tot zoover hebben we voor ons het symbool der onschuld. Doch merkwaardigerwijze is die stengel bezet met dikke, witte bloemen, die op camelia's gelijken, en als we ons nu herinneren het bekende tooneelstuk van Dumas hls, la Dame aux Camelias, dan ligt in die bloemen precies het tegenovergestelde van *t symbool der onschuld uitgedrukt. Wat zien we dus? We zien, dat twee contraire beginselen zich in den droom tot den mengvorm hebben verwerkt, waarin elke verholen droom aan ons verschijnt, en als we dit nu overdragen op het woord van Wordsworth, dat our birth but is a sleep and a forgetting, dan dringt zich vanzelf aan ons op de vraag, of mogelijk ook ons heele leven zoo'n mengvorm zou kunnen zijn. *t Woord

Sluiten