Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn enorme belangstelling in geschiedenis en aardrijkskunde. Maar daar stond weer tegenover, dat hij dingen deed als 't volgende. Bij 't naar huis gaan schopte hij eens, zo stiekum weg, een kind uit de eerste klas met opzet hard tegen de schenen en liep toen vals-lachend weg. Natuurlik vloog ik 'm toen na en dekte hem behoorlik af. Wat is daar tegen? Welke gezonde pedagogiek vindt hierin iets af te keuren ? Kwetste ik misschien zijn gevoelig kinderzieltje ? Had ik met 'm moeten redeneren? Luister eens, als ge wilt.

Op 'n keer komt er 'n meneer van de schoolkommissie binnen, 'n heel welwillende en goedaardige man. Hij vraagt zo: „Wel meneer, passen de kinderen goed op, heeft u niet over ze te klagen?'' Ik was toen nog wat jonger en liep d'r in.

„Nou meneer", zeg ik, „die jongen daar op de achterste bank, (dat was m'n bovenbedoelde vrind A.) die zou wel veel beter kunnen oppassen". De meneer van de schoolkommissie vatte de zaak ernstig op en nu ik er eenmaal mee begonnen was, kon ik wel niet anders doen dan vertellen, wat het jongemens dan al zo uithaalde.

Natuurlik is dit al volkomen fout. Voor de jongens moet de klasseonderwijzer (en niemand anders) de rechter, de hoogste rechter en desnoods de scherprechter wezen en nu had ik me in m'n onnozelheid verlaagd tot aanklager en liet 't rechtspreken aan 'n ander over. Ik voelde de fout onmiddelik, maar toen was 't juist te laat. De meneer liet de jongen nu bij zich komen en hield 'n gemoedelik-ernstige speech tegen 'm, zo'n soort oud-Hollandse, van: z'n meester niet tot last wezen, — flinke Hollandse jongen, — later 'n flinke, ferme kerel, — enz.

„Juist", zal de zachtmoedige lezer zeggen, „zo kan 't toch óók, en zo iets moet op elke jongen, waar iets goeds in zit, toch vast wel enige indruk maken". Ik geef toe, dat dit eigenlik wel zo had moeten zijn, volgens sommige boeken en theorieën ten minste. Maar wat was het resultaat ?

De jongen in kwestie hoorde de meneer aan met 'n gezicht en op 'n manier, die volkomen bij de situatie pasten. Maar toen hij (nog steeds met 't vereiste gezicht) ging zitten,

Sluiten