Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En juist omdat pessimisme 'n artiekel is, dat 'n schoolmeester niet kan gebruiken in z'n vak, daarom is 't, dunkt me, zo gewenst, dat er eens op gewezen wordt af en toe, dat zijn werk toch zo véél aanleiding geeft tot het verwerven er van en dat een zenuwdegeneratie, als waar ik op doelde, wel degelik beschouwd moet worden als 'n beroeps zi e k t e, die hem zoveel % minder geschikt maakt, om dat vak uit te oefenen en die een ernstig motief kan zijn voor 't toekennen van 'n vervroegd pensioen, zoals bv. ook 'een zeeloods gepensioneerd wordt als z'n gezichtsterkte minder wordt. *

Daar zijn, als men *t ongeluk heeft 'n overgevoelig zenuwstelsel te bezitten, van die eigenaardige, voor gewone mensen „malle" dingen, die vooral je schoolmeestersbestaan zo ontzettend bemoeiliken.

Ik zal nu eens trachten, er één 'n beetje uit elkaar te plukken, roep bij voorbaat de welwillendheid van de lezer in, en zal proberen, verheven te zijn boven de spot van sommigen, die op deze plaats aanleiding vinden, zich slap te lachen, omdat ze zo gelukkig zijn, geen ervaring te hebben van de gevoelens, waarover ik schrijf.

Allereerst dan; — ('t lijkt helaas zo „interessant") ik ben langzamerhand moeten gaan geloven aan de (meestal hinderlike) invloed van de menselike blik. Door verscheidene (aanvankelik onopzettelike) waarnemingen ben ik tot de slotsom gekomen, dat men dikwels de blik van anderen zeer duidelik voelt.

Op 'n grote openbare vergadering zat ik eens helemaal' vooraan en op zij. Al vrij spoedig gingen m'n gedachten op de zwerf en na 'n poosje ontdekte ik, dat ik bezig was, enigzins krities de lijnen van sprekers gezicht te bestuderen. Maar 't eigenaardige was, dat de spreker, — ook een van 't nerveuze type, — dit (waarschijnlik niet volkomen bovenbewust) had gemerkt. Hij had aldoor recht de zaal in gekeken, maar af en toe keek hij op de bedoelde ogenblikken, 'n volkomen kwartslag omdraaiende, met 'n lichtelik verstoorde uitdrukking op z'n gezicht, presies naar mij.

Ik besef volkomen, dat ik nu met m'n verhaal zo ver ben

Sluiten