Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

inzien, dat het systeem: twee bazen op een en dezelfde afdeling, inzonderheid in de school, noodlottig werkt.

Toch zou het een zegen zijn voor de school, dat men er öf alle hoofden of alle onderwijzers maar uit verwijderde.

Daar het zeer te betwijfelen valt, of een school in de tegenwoordige tijd richtig zou kunnen functioneren met alleen 'n hoofd, bijgestaan door 'n stel kwekelingen of fonografen, — zou de beste oplossing wel zijn; 't behoud van de onderwijzers, elk met volledig gezag over — en verantwoordelikheid voor z'n eigen klasse en, wat de algemene zaken betreft, gezamenlik gebonden aan de voorschriften van hun autoriteiten (die waarschijnlik wel zo verstandig zouden zijn, daarover eerst het hele korps te raadplegen). .

*

TEN SLOTTE

Ik heb geprobeerd, aannemelik te maken, dat ieder, die op jeugdige leeftijd „in de onderwijs val gelopen is", in de gelegenheid moet worden gesteld, daar op 'n behoorlike manier weer uit te komen, vooral wanneer 't ding hem min of meer heeft gehavend. Ik kan me voorstellen, dat men in 't begin de gevangene eens bemoedigend op de schouder klopt en zegt: „Probeer 't maar eens 'n jaar of wat, het zal wel wennen".

Maar als hij dan, ondanks zijn uiterste pogingen, ten slotte niet anders kan doen dan inzien, dat de keuze van zijn vak (op kinderleeftijd nog wel) z'n grootste vergissing is geweest, — dat dit vak zijn beste jaren, zijn beste krachten en zijn levensmoed heeft opgeslokt en als loon een in den aanvang schandelik en later schamel salaris heeft gegeven, — dat dit vak hem door de eigenaardige eenzijdigheid, die het kenmerkt, zelfs bij volkomen gezondheid een beroepsverandering op middelbare leeftijd vrij wel onmogelik maakt, — dan dringt zich de onmiskenbare billikheid aan hem op van een vervroegde pensionering.

Er moet een grens gesteld worden, — zeg bv. na 20 of hoogstens 25 dienstjaren, — die hem 't recht geeft, pensioen

Sluiten