Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't Amerikaantje en haar dwependen Noor?! (even zelfgenoegzaam) Nu ja, ze mag mij misschien liever dan de anderen, omdat ze wel merkt dat ik door al haar vroolijkheid heen de zekere .... poëtische weemoed gevoeld heb, die haar leven omgeeft....

Ella. Maar er is geen sprake van „weemoed, die haar leven omgeeft" I

Van Hove (ongeloovig). Kent u haar zóó goed?

Ella. Goed genoeg om dat te weten.

Van Hove. Beter dan (op het boek wijzend) Maryjones?

Ella. Die niet aan haar dacht, toen ze „Gondelvaart"schreef, — complement van mij!

Van Hove._Hoe weet u dat nou!?

Ella. Omdat ikzelf Maryjones ben, daarom.

Van Hove. U?! — Maryjones?! U

deze roman geschreven?! Maar.... (stilte) maar waarom vertelt u me dat nu pas?

Ella. Ik zou het u nóóit verteld hebben als 't niet was geweest om u die malle ideeën over mijn vriendin uit 't hoofd te praten (stilte).

Van Hove (lachend). Ja, dan heeft ze me, vrees ik, aardig bij den neus gehad.

Sluiten