Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Thorwald. Ja, het lijkt altijd onzin, maar dat komt omdat we 't veel minder waardeeren als het ons goed gaat, dan dat we ons verongelijkt voelen bij den kleinsten tegenslag.

Elzebee. Hè? Dat 's me te ingewikkeld.

Thorwald. De grond aller dingen .is weemoed, dat vergeten wij menschen altijd weer.

Elzebee (weer verdiept in eigen gedachten, toonloos herhalend). Weemoed ?!....

Thorwald. Daarom is het onze plicht om weg te vluchten naar het stille rijk van onze droomen.

Elzebee. Dat kun jij misschien; ik ben geen dichter.

Thorwald. O, u kunt het ook! Denk aan ons ijspaleis, waarvan wij spraken. De witte -woning der vreugde! . . . .

Elzebee (hoort hem nauwlijks, voor zich uit:). Ja, dat te kunnen; ergens heenvluchten, waar je alles vergeet, ook je eigen erbarmelijke belachelijkheid.

Thorwald. Alleen liefde kan ons daar brengen.

Elzebee. Nee, ook die vergeten; alles van je afgooien, — alleen maar rust.

7

Sluiten