Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

berglandschap, het gezoem van duizenden insecten, de harslucht van de dennen. En zélf ook ben je anders; het bloed bruist snel door je lijf; je ruikt je bergpak, je ruikt het vet van je berglaarzen,.... wat je allerminst hindert. En dan.... heb je ooit in de verste verte je kunnen voorstellen die lichte berglucht, die je omwaait, die je inaamt, die dóórdringt tot in de fijnste vezels van je longen? Laat het warm zijn in 't dal, laat de hitte er broeien, laat loopen het zweet langs rug en gezicht en armen, het doet er niet toe zoo'n eersten dag, want je voelt je alpinist, je ziet óm je het Alpenlandschap, en boven, hoog boven, daar glinstert de sneeuw tegen het azuur van den hemel. Dat is het hooggebergte en stap voor stap kom je het nader, dat wondere land, waar een heimwee naar uit is gegaan, weken, maanden, het gansche jaar lang!....

In het kleine, typische plaatsje Praz de Fort (Hotel de Saleinaz) had ik overnacht en thans was ik op weg naar Courmayeur, waar ik mijn beide vrienden Finch hoopte te ontmoeten. Zij hadden mij telegrafisch uit Holland geroepen om samen het Mont-Blanc-gebied in te gaan.

Van Praz de Fort naar Courmayeur is een wandeling van zes en een half uur, vooral een goede tocht voor zoo'n eersten dag in de bergen, te meer wanneer men bedenkt, dat men een pas over moet van ongeveer 2500 M. hoogte. Als regel volgt men den weg over den Grand Col Ferret, van waar men een prachtig uitzicht op de Mont-Blanc-keten geniet. Maar er bestaat ook nog een andere pas, n-1. de Petit Col Ferret, die zonder uitzicht is en bovendien wat lastiger, zoodat deze overgang zelden wordt gebruikt, hoewel deze verbinding met Courmayeur ongeveer i1^ uur korter is. Niet alleen daarom had ik mijn zinnen op dien Col gezet, maar óók omdat aan deze route voor mij bizondere herinneringen waren verbonden.

Twee jaren te voren n.1. was ik in omgekeerde richting al eens over dien pas gegaan in gezelschap van Lugard, toen wij uit Dauphiné kwamen. Dat was een tocht, dien ik niet licht zal vergeten.

Toen ik dan ook nu weer door het Val Ferret wandelde, kwamen alle oude herinneringen bij mij boven

Sluiten