Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meters zwoegden we naar boven, passeerden toen de oude cabane, waarin indertijd de Koningin-Moeder van Italië zeven nachten doorbracht, terwijl er een ontzettende sneeuwstorm woedde (een gedenkplaat herinnert aan dat feit) en, kort daarna stonden wij boven op den 3371 M. hoogen pas, waar men zich plotseling bevindt voor het machtige hooggebergtelandschap van de Mont-Blanc-groep, aan den voet tevens van den verbijsterend steilen Dent du Géant. Een reuzen-zuil gelijk, eenigszins hellend, als dreigde hij ieder oogenblik het evenwicht te verliezen, boort hij zich in den hemel tot een hoogte van ruim 4000 M. We konden onze oogen er niet van afhouden.

„Kijk," zei Finch, „dat heerschap brengen we dezer dagen nog een bezoek." Thans viel er aan een bestijging niet te denken, want overal poeierde de sneeuw tegen de wanden. Toen wierpen we een laatsten blik over de Italiaansche bergen, die gloorden in de morgenzon en met snellen pas liepen we bergafwaarts, over de onafzienbare, verblindend witte sneeuwvelden.

Die eerste ochtenduren waren een verrukking, en nu voelden we ons slechts dankbaar gestemd, dat de hut zoo hoog is gelegen. Nog onvermoeid konden wij de daling beginnen over de hard bevroren sneeuw, over een zacht-glooiend vlak. Machinaal, met langgerekten pas cadansden we omlaag, tuurden naar den Mont-Blanc, die zich van deze zijde in al zijn sierlijke grootheid toont en naar de tallooze wilde bergkammen, waaruit zich ontelbare rotsnaalden verheffen. Soms bleven we even staan, wees Finch mij den bekenden Dent du Requin, vestigde mijn aandacht op de Grandes Jorasses; dan weer waren het de Dru's of de Verte, die onze belangstelling vroegen. We maakten plannen, bestegen in gedachten alle zichtbare toppen langs nieuwe routes en bereikten vóór we het wisten de beroemde Séracs du Géant. Toen verdween de pijp in dén zak, het dubbele touw spande zich, de pickel suisde met krachtigen zwaai door de lucht, kwam neer in de hard bevroren sneeuw, die in honderden schitterende

kristallen omhoog stoof. De ernstige arbeid was begonnen

De Séracs du Géant vormden een uitstekend terrein om de dubbele-touw-theorie in practijk te brengen en om tevens weer eens aan elkaar te wennen, want letterlijk overal lagen de spleten onder de sneeuw bedolven en geen enkele tracé was

Sluiten