Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vrij: Knottenbelt liep in een drafje over den rotsband, ik volgde hem op den voet. Maar achter ons hoorden we plotseling de stem van den beklagenswaardigen toerist:

„Aber bitte meine Herrschaften. Nur ein Augenblick!" Fier stond hij op 't vlakke ijs, zwaaide zijn cape achterwaarts en haalde zenuwachtig vlug een fototoestel te voorschijn.

We keerden ons om, staarden omlaag:

„Ja, was ist denn eigentlich los?"

„Ach, bitte, ich möchte Sie fotografieren!"

De bede was zóó onweerstaanbaar, dat we ons omdraaiden, en „recht freundlich" in de lens keken.

„Ja," kuchte onze vriend met een verlegen lachje, „darf ich freundlichst ersuchen die Lehne gut fest zu greifen!"

Onze rechterhand tastte naar de leuning.

„Nein, nein, bitte mit beiden Handen gut fest greifen, alsob die Sache recht schwierig sei!"

En, zooals we kort te voren onzen pantoffelheld-alpinist zagen staan, stonden toen wij, zelfs zonder dat vrouwenoogen op ons gevestigd waren. Het toestel knipte en op een drafje holden we verder om den verloren tijd in te halen. Mocht ooit eens één uwer — de wereld is zoo klein niet waar — ergens een kiekje tegen komen, dat u getoond wordt door een „hervorragender Alpinist, welcher recht schwierige Touren in der Mont-Blanc-Gruppe gemacht hatt" en op dat kiekje wellicht uw oud-Secretaris Knottenbelt en schrijver dezes herkennen met verwrongen angst-gezichten tegen een rotswand geleund op

een bergpad dan weet u thans hoe wij in die merkwaardige

situatie waren gekomen.

Vier en een half uur na ons vertrek uit de hut was Montenvers bereikt en door de heerlijke bosschen, anderhalf uur later Chamonix.

Sluiten