Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu was het niet meer noodig, want de verborgen schat was ontdekt. Geen enkel geluid verbrak dan ook de stilte; alleen een penetrante zwavelgeur en een zich langzaam uitbreidende stofwolk waren de eenige symptomen, die aan den steenslag herinnerden. Het was doodstil geworden. Een stilte, die weinig goeds voorspelde.

Nauwelijks 150 M. boven ons zagen we den veiligen kam, die naar den top voerde. Maar tóch was er maar één besluit te nemen, al viel het besluit zwaar! Het was nu immers weer zoo stil, doodstil in den bergwand? We lieten ons niet verleiden en keerden terug. We hadden opgemerkt, hoe alle steenen zonder uitzondering naar rechts en voor 't meerendeel dóór het couloir waren gevlogen. We konden dus volgens menschelijke berekening veilig de graat volgen, die voor ons lag en recht naar beneden voerde.

Gemakkelijk was de afdaling niet, maar wat deed het er toe! Het was vroeg op den dag en het weer was prachtig. Zonder overhaasting daalden we verder, tot we ten slotte een plekje bereikten, een tiental meters boven den gletscher, die echter door een loodrecht rotswandje van ons gescheiden was. En of we wilden of niet, er was maar één uitweg, het couloir, dat hier gelukkig minder steil was dan boven.

Maar nauwelijks stonden we beiden in de sneeuw, of een ruischend geluid trok onze aandacht. Vlak voor me meende ik iets te zien bewegen. Eerst dacht ik aan gezichtsbedrog. Maar neen! Tot mijn niet geringe verbazing zag ik hoe de sneeuwmassa in de rechterhelft en over de gansche lengte van het couloir aan het glijden was geraakt. Eerst langzaam, toen allengs sneller, terwijl het geruisch aanzwol.

Het was zóó kalm in zijn werk gegaan, dat er van schrik geen sprake was. Het stuk, waar wij op stonden, bleef wonder boven wonder bewegingloos. We stapten terug op de rotsen en bleven toen kijken, hoe de massa als een brijïge beek omlaag golfde.

Als was het een natuurkundig experiment, dat men ons duidelijk en helder wilde vertoonen, aanschouwde ik een lawine op hoogstens 20 M. afstands, al leek het dan ook niets op de voorstelling, die we ons op de schoolbanken van een lawine trachtten te maken en die er dan uitzag als een steeds

Sluiten