Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ons toe, of het zich wat had uitgerekt, of er iets uitdagends was gekomen in zijn houding, dat we vóór dien nimmer hadden opgemerkt.

Zóó gebeurde het ten slotte, dat we op een morgen (het was 19 Augustus) uit de hut stapten met rugzak en pickel, met reserve-touwen en rotspennen, alsof een grootsch alpien probleem moest worden opgelost.

Het was een wondermooie ochtend en het scheen me toe of al de Alpenmajesteiten ons door hare grootheid wilden toonen hoe dwaas we eigenlijk wel waren zóóveel opmerkzaamheid te schenken aan zoo'n nederigen onderdaan. Als -in sombere, maar groote gedachten verzonken stak de nog donkere Grandes Jorasses zijn trotsche hoofd in de reeds lichtende lucht.

We doorleefden drie uren van inspannenden arbeid, want de sneeuw lag dik op den gletscher en scheen ons te willen vasthouden bij iederen stap. En de „Bergschrund" had zich uitdagend geopend over zijn gansche lengte. Maar het scherpe silhouetpuntje tegen den blauwenden hemel lokte en lokte. We werkten en zwoegden, dat het zweet aan alle kanten naar buiten drong. Zouden wij beiden niet opgewassen zijn tegen deze domme, gapende kloof? Toen klom Finch op mijn schouders, rammeide de pickels in de bovenlip van den „Schrund", trok zich er aan omhoog, tot hij trillend van inspanning boven stond, aan den anderen oever. Toen wij omkeken, had de Grandes Jorasses zijn sombere overpeinzingen gestaakt, en stond als een symbool van volmaakte schoonheid in een aureool van licht.

De rotswand, die naar den kam voerde, was zéér steil. En veel sneeuw bedekte het gesteente. Maar haast hadden we niet, want geen Aiguille Verte of ander groot doel wakkerde onze eerzucht aan en maande tot spoed. Geen gids regelde ons tempo. Geen table d'höte in Chamonix lokte tot tijdigen terugkeer.

Neen, haast hadden we niet, want een blauwe, zon-doortintelde hemel koepelde zich boven ons. In verblindend licht schitterde het hooggebergte. Een verfrisschende koelte wuifde langs den beschaduwden rotsmuur waarlangs we klommen. En we konden ons niet voorstellen, dat we ergens gelukkiger zouden zijn.

Het rotspuntje wies en toen we stonden op den smallen kam,

Sluiten