Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dreigende, perspectieflooze schaduwen donkerden de Aiguilles tegen den maan-lichten hemel. Maar dicht óm ons heen, stond een wilde chaos van ijstorens. Het scheen mij toe als een onmetelijk groote ruïne van ontelbare paleizen van ijs en kristal, jn een feeëriek schijnsel van bovenaardsch licht

Maar wat was de toestand veranderd sinds ons laatste bezoek. We herkenden sommige plekken en vonden er spleten van 2 a 3 Meter, waar de vorige maal een scheurtje was, dat we zonder moeite konden overstappen. Er was dus ook geen sprake van, om denzelfden weg te volgen.

Toch ging alles goed tot we voor een zeer breede kloof stonden. Konden we daaroverheen, dan zou een verre omweg vermeden kunnen worden. En inderdaad ontdekten we plotseling een zeer smallen ijsmuur, die in schuine richting den eenen oever met den anderen verbond. Het eenige bezwaar was, dat deze rug zich ongeveer anderhalven meter onder den oeverrand bevond.

„Hier zullen we het probeeren," zei Finch. „Maar zorg dat je me goed verzekert."

Ik rammeide mijn pickelsteel in de sneeuw tot bijna aan het houweel, sloeg het touw er een slag omheen. Toen liet ik Finch vieren totdat hij op den „rug" stond. Met elastische slagen sloeg hij den messcherpen bovenkant weg en balanceerde voorzichtig naar den anderen oever. De kloof was een vier- a vijftal meters breed. Hij kon den bovenrand van dien oever niet bereiken en daarom sloeg hij in den verticalen ijsmuur diepe gaten voor handen en voeten. In het spookachtig schemerduister volgde ik ieder zijner bewegingen. Ik zag, hoe hij behoedzaam omhoog klom, tot hij in staat was den pickelsteel rechtstandig, diep in de sneeuw van den gletscher te stooten.... Overal tikkelden waterdruppels; peilloos diep gonsde een stroom onder het gletscherijs. Ik hoorde die geluiden, zooals men in een doodstil vertrek soms plotseling het klokgetik duidelijk waarneemt. Finch greep den pickelsteel zoo laag mogelijk beet, daaraan trok hij zich op, terwijl hij in een volgende trede zijn voet zette. Maar juist toen zijn voet steun had gevonden.... brak het ijs er onder weg. Hij hing aan zijn pickel, zijn laarzen krasten vergeefs tegen den ijs wand.

Sluiten