Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Finch volgden, wiens lange beenen met de meedoogenlooze regelmatigheid van een metronome heen en weer slingerden, ondanks den zwaren last, dien hij torste.

Bij den Rognon verlieten we de gewone Géant-route. We sloegen links af en traverseerden in wijden boog de matig hellende, maar buitengewoon gespleten Glacier de la Vallée Blanche.

Met een bewonderenswaardige zekerheid leidde Finch ons door het labyrint van kloven, die voor een groot deel met versch gevallen sneeuw overdekt waren en reeds om negen uur gooiden we onze zware rugzakken af aan den voet van de Requin-rotsen.

Men moet zich voorstellen, dat de reusachtige „tand" van den Requin staat boven op een smallen rotskam. De werkelijk groote moeilijkheden, die de bestijging biedt, concentreeren zich op het gedeelte van den kam tot den top. In verhouding tot -deze moeilijkheden zijn de rotsen van den gletscher tot op den kam (waar men den z.g. „schouder" bereikt), gemakkelijk te beklimmen. Maar dien dag, dat wij er waren, bleken ze in bizonder slechten toestand te verkeeren. Zooals na een winterstorm de sneeuw in de kozijnen van onze ramen ligt opgestapeld, zoo hadden de vlekken zich samengehoopt op de rotsbanden en op iedere oneffenheid van den wand en onder de bestijging vroeg ik mij af, wat deze dag ons nog brengen moest, als we ons thans in het erkend gemakkelijke gedeelte van den berg bevonden. Als witte wolken stoof de fijne poedersneeuw voortdurend om ons heen, want bij massa's tegelijk veegde Finch ze weg om de rotsen vrij te maken voor handen en voeten. Heel gemakkelijk was de juiste route dan ook niet te vinden, want nergens waren thans de schoenkrassen van vroegere bestijgingen te ontdekken, die anders zulke onfeilbare herkenningsteekenen vormen.

Om halftien hadden we den voet van de rotsen verlaten en na een zeer inspannenden arbeid van vijf kwartier was de bovenrand van den wand bereikt, golfde het licht ons te gemoet, stonden we op den „schouder" en.... voor ons, als een reusachtig monster, verstard tot steen, stond de Dent du Requin. 't Was of dat huiveringwekkende stuk graniet zich bewoog, of

Sluiten