Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het langzaam overhelde om straks van zijn smalle voetstuk te storten, zoo joegen de donkere wolken er over heen. Moesten we daar tegen op? Was het mogelijk, dat langs die wanden een gewoon menschelijk wezen zich omhoog kon werken? En toch, ik wist dat het kon. Maar, hoe hadden Mummery en de zijnen den moed gehad, zelfs een poging te wagen, toen ze hier stonden in 1893, op deze zelfde plaats, wetende, dat niemand vóór hen had volbracht, wat zij wilden ondernemen!

De wind kreunde; al maar meer zware, dreigende wolken joegen over zijn steenen hoofd en lange nevel-slierten bleven er aan vasthaken.

Even scheen de Requin demonisch te lachen, toen een lichtvlek langs zijn rossig gesteente gleed, maar dadelijk daarop dook hij weer weg in dreigend duister. Weer suisde een kille rukwind langs de rotsen. Ik huiverde, want was het niet of de Requin diep zuchtte? Ver weg rolde de donder. Was het onweer of. . . . was het de Requin, die in binnenste diepten dat luguber geluid deed hooren?

Zóó heb ik het beeld van den Requin in mijn gedachte bewaard als dat van een tot leven gewekt monster, dat zich

toonde in zijn duivelachtige, afschrikwekkende en toch

lokkende grootheid. Die jagende wolken, het naderende onweer, de rukwinden waren geworden, als onderdeden van één geweldig onsplitsbaar tafereel, waarvan de Requin de scheppende kracht en tevens het middelpunt vormde.

Maar.... als zóó de Requin zich toont, dan beteekent dat tevens, dat hij niet met zich spotten laat, dat hij niemand duldt in zijn nabijheid. En toen bovendien nog fijne sneeuwvlokjes begonnen te dwarrelen, was verder gaan vrijwel buitengesloten.

Finch was wellicht het diepst onder den indruk van dat besluit.

„Goed," zeide hij, „laten we afdalen naar Montenvers, maar laten we elkaar beloven, dat we terugkeeren, zoodra het weer gunstig is. Als onderpand deponeeren we hier ons 60 M. lang reservetouw."

We stemden toe en we bevestigden er een briefje aan met het opschrift: „Eigendom Finch-Visser." Heel veel kans, dat het door wandelaars meegenomen zou worden, bestond er evenwel

Sluiten