Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tijd van de groote ontdekkingsreizen was voorbij. Het waren thans slechts eenvoudige bergsouvenirs, die werden uitgewisseld maar het was toch of iets van dezelfde intieme alpineatmosfeer van eertijds in de zaal was blijven hangen.

Om 10 uur kwam Knubel bescheiden binnenschuiven.

„Het weer wordt beter, Herr Lugard, willen we morgen den Requin maar probeeren?"

Lugard stemde toe en Finch en ik namen eveneens het besluit om den tocht te wagen, al misten we onzen drager. Daarentegen wisten we, dat zich gelijk met ons twee goede vrienden op den berg zouden bevinden op wier hulp en steun we ten allen tijde konden rekenen, als we die eens noodig hadden. Het stemde me rustig, want altijd schemerde nog maar voor m'n geest, dat wild-dfeigende, somber-afstootende Requin-beeld, zooals ik het had gezien voor eenige dagen. En toch.... verlangde ik naar den Requin. Was het zijn schoonheid, of was het misschien het uitdagende, dat me aantrok?

Sluiten