Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu merkte ik pas, dat we aan den ingang stonden van een donker gat, waar Finch in verdween. Op handen en voeten kroop ik hem na; ik kwam op een smallen band te staan thans meer aan de West-zijde van den rotstoren. In peillooze diepte zonk de wand onder ons neer en vóór mij zag ik weer een ongeveer 15 M. hoogen,-loodrechten schoorsteen.

Sehr gut, Herr Finch," hoorde ik Knubel roepen, die boven met bewondering stond te kijken, hoe Finch zich zeer geëxponeerd over een uitstekend rotsblok heen werkte, dat als het ware den schoorsteen afsloot.

Ik vond dezen schoorsteen inderdaad nog moeilijker dan den vorigen, maar hij schonk me méér genoegen, want het klimmen ging uitstekend, zij het ook langzaam.

„Kommen Sie nur, Herr Visser," riep Knubel lachend, toen hij" zag, hoe ik al stoomend en blazend het overhangende blok naderde.

Warten Sie. Jetzt mit dem Luftballon!" en.... ik voelde mij plotseling weggetrokken uit de rotsen.... het touw knelde mijn adem af.... ik bengelde in de ruimte en voor ik wist, wat er gebeurde, zweefde ik met korte rukken omhoog. ... De tengere Knubel had me vrij in de lucht aan het touw naar boven getrokken, een krachtproef, die ik zelden gezien en ondervonden had.

Er volgde weer een „Kamin".... Maar genoeg, want de lezer zou een vérkeerden indruk krijgen door mijn verhaal, omdat het eentonig wordt. De klauterpartij zélf was dat allerminst, al volgde couloir op couloir; al bleven de wanden loodrecht, tot aan den top. Altijd weken we weer naar rechts en slingerde onze route zich om den toren; van den Oostwand, naar den Noord-wand; van den Noord-wand naar de Z.-W.-zijde. Met meedoogenlooze hardheid verweerde zich de Requin, maar al zijn pogingen waren vergeefsch en om halfelf schudden we elkaar de hand op den platten top, waarop we ons uitstrekten, lui en behaaglijk. Anderhalf uur hadden we gebruikt van af den „schouder" tot hier. Lang was het niet, maar de arbeid was zwaar en zeer vermoeiend geweest.

't Uitzicht? Ik zou 't wellicht niet meer weten al ware

het helder geweest, want de voldoening, "dat we den Requin-top

Sluiten