Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weer in de war zou sturen, want vóór 't wagentje goed en wel stilstond, waren rugzakken, pickels en touwen er in geborgen, had hij ons op het achterbankje geduwd, was zelf op den bok geklauterd en had den drager (die het brandhout naar de hut zou brengen) bevolen er achteraan te loopen!

Wij namen afscheid van Dr. Paul Preuss, *) den hotelier en diens vrouw, die ons met een hartelijk, maar ietwat ironisch „a demain" de hand drukten, overtuigd als ze wafen van ons échec.

Bij Entrèves, waar het smalle rijwegje het Val Vem inbuigt, begon de tocht onderlangs den Mont-Blanc. Zijn wanden vormen geen eigenlijken rotsmuur, want, als beeren, die een kerkgebouw schragen, rijzen wild verbrokkelde kammen omhoog, als gaven ze steun aan den geweldigen bergkoepel. En die steile rotskammen zijn van zulke reusachtige afmetingen, dat de torens en tanden, die er uit oprijzen, weer belangrijke bergtoppen vormen, z. a. Aig. Blanche en Aig. Noire du Pétéret, Dames Anglaises, Innominata enz. Tusschen die bergkammen in wringen zich machtige, uiteengereten gletschers, waarvan men zich verbaast, dat ze niet omlaagstorten.

Over deze gletschers en over deze rotskammen loopen de allerzwaarste toegangswegen naar den Mont-Blanc-top. Sommige van die routes zijn slechts éénmaal betreden en in ieder geval is er niet één, waarvan het aantal bestijgingen niet nauwkeurig is te tellen.

Knubel was er niet over uitgepraat. Want hij is het, die hier zijn krachten heeft getoond en die hier menig bivak in de barre rotswereld op 4000 meter of nog hooger heeft betrokken.

„Als ik van deze tochten terugkeerde, leken mij de langste bestijgingen in Wallis of Oberland slechts wandelingen," vertelde hij ons.

Toen wij er dien dag langs reden, hingen er zware, donkere wolken boven de gletschers, woelden om de rotstorens en de Mont-Blanc gaf mij dezelfde emotie, die een dreigend, maar onzichtbaar gevaar bij ons kan opwekken.

1) Kort daarna op zoo droevige wijze verongelukt.

Sluiten