Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als zekei aannemen, dat het stelsel om Siberië als strafkolonie te doen dienen, groot kwaad heeft gedaan aan den lust tot vrijwillige kolonisatie.

Doch dit is het alleen niet, wat de volksvermeerdering in Siberië heeft tegengehouden. Er zijn ook oorzaken aan te wijzen, die in de natuur van het land liggen. Wij, die bij spoorwegen en electrisch verkeer zijn opgegroeid, kunnen ons haast niet meer indenken in den tijd, toen de Siberische afstanden het koloniseeren belemmerden. De Russische landverhuizers, die zich in Siberië vestigen wilden, en op weg waren naar hun nieuwe vaderland, hadden oneindige afstanden af te leggen, meestal langs ongebaande wegen, en voor ze hunne bestemming bereikten, was hun lijden dikwijls niet te overzien. Er kwam nog iets bij. Vóór 1861 waren de Russische boeren lijfeigenen, en mochten het landgoed hunner geboorte niet verlaten. Zij bleven dus gebonden aan de hoeve, waar ze ter wereld kwamen. Eigenaardig is ook, dat velen dergenen, wien het vergund werd het land te verlaten, nog liever eene Duitsche haven opzochten om zich naar Amerika in te schepen, dan dat ze naar Siberië overhuisden om zich daar blijvend te vestigen. In de jaren 1891 — 1900 zijn ten minste een half millioen Russen in de Vereenigde Staten aangekomen, en in de 7 jaren van 1900 tot 1906 vertrokken er niet minder dan 485850, en deze alleen uit de Duitsche havens naar de Amerikaansche landen, o.a. ook naar Argentinië.

Zooeven is van de Siberische afstanden gesproken. Eenig denkbeeld van deze afstanden geven ons de lijnen van den Siberischen tract, den grooten handelsweg naar China. In 't westen van den Oeral reikt het stoombootverkeer tot bij Perm aan de Karna. Hier begon het overlandtransport over *t gebergte naar Jekatharineburg, — welk traject het eerst voor spoorwegverkeer ingericht werd, — en werd voortgezet naar Tjoeman, de Siberische grensstad aan de Toera, eene kleine zijrivier van den Tobol. De reis van hier, tot waar de Irtisj in de Obi valt, en dan verder stroomopwaarts tot Tomsk, duurde 10 dagen. Voor 't goederenvervoer bezigde men echter liever de Ket of Tsjoelim, nog verder naar het

Sluiten