Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genoeg hiervan, .... die lij'denstijd is al lang voorbij. Toen heb ik ze, zooals ook alweer in haar kringen de gewoonte is, gezonden naar een uitstekende kostschool in Zwitserland. Wonder boven wonder waren alle menschen het met mij eens, dat het een uitstekend internaat was, de directrice staat bij alle families bekend, als iemand met groote gaven voor opvoeding. Catechetisch onderwijs hebben zij gehad van een der meest bekende predikanten van dat land .... ze hebben daar haar belijdenis gedaan, .... twee jaar geleden heb ik ze thuis gekregen, achttien en negentien jaar waren ze toen. Ze zijn aan de toonaangevende families voorgesteld, hebben kennissen en relaties gekregen, wat in haar omstandigheden niet moeilijk was, maar nu sta ik voor een probleem, een zeer moeilijk probleem, .... en juist om dat probleem op te lossen, kom ik bij u."

De kleine notaris keek nu door zijn twee groote brilleglazen juffrouw Rijnvelt vol verwachting aan. In den loop van her gesprek had hij den bril opgezet, nadat hij geruimen tijd met een zijden zakdoek de glazen had zitten Vtegen.

„Gelooft u, dat twee jonge meisjes, zeg nu maar van twintig of een en twintig jaar, er tegen zullen kunnen, om 's zomers en 's winters buiten te wonen ? . . . . Wat dunkt u ? .... zouden ze gaan kniezen .... of melancholiek worden .... of misschien zenuwziek?"

Juffrouw Rijnvelt glimlachte en bijna op denzelfden toon, waarop ze wel eens tegen Lieske placht te spreken, zeideze: „Dat hangt natuurlijk geheel van 't individu af, maar als u op mijn raad gesteld bent, zoudt u mij toch iets meer in 't vertrouwen moeten nemen. Ik wil niet indiscreet zijn maar

zoudt u het goed vinden, als ik u eenige vragen stelde?"

De notaris keek even bedenkelijk, toen knikte hij haastig.

„Is er een bijzondere reden ?" vroeg juffrouw Rijnvelt

Sluiten