Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onderwijs, en zij zullen er u haar gansche leven dankbaar voor zijn, dat u beiden de gelegenheid hebt gegeven, haar onafhankelijkheid te verkrijgen. Of vindt u soms, dat alleen het huwelijk een vrouw gelukkig kan maken?" Bij deze woorden zweeg ze plotseling en keek haar bezoeker scherp aan.

De kleine notaris antwoordde niet, hij hield nu zijn handen stijf gevouwen op zijn knieën en keek door het raam meteen starenden blik, alsof hij geheel vergeten was, waar hij vertoefde.

Juffrouw Rijnvelt vond de stilte benauwend, zij begon weer te praten: „Of zijn ze wellicht knap in de muziek? Misschien is het dan nog niet te laat, om ze op een conservatorium te doen."

Op eens scheen hij uit zijn droom te ontwaken en haastig en druk begon hij weer te praten: „U sprak daar over het huwelijk, u en ik, nietwaar, zijn allebei ongetrouwde menschen." — Juffrouw Rijnvelt knikte en kleurde even lichtelijk. — „Nu, dan weten we beiden, dat het huwelijk op zich zelf geen geluk aanbrengt, daar is nog heel wat meer toe noodig dan een toevallig samenleven van twee menschen. Ik kan u verzekeren, het kan een hel zijn, ik weet dit van zéér nabij."

Hij had nu zijn bril afgezet en keek Juffrouw Rijnvelt door zijn halfgesloten oogen aan.

Zijn stem klonk ietwat schor, alsof hij moeite had, zijn aandoening meester te blijven. „Lieve tijd, wat kun je het elkaar toch moeilijk maken in 't leven, daar ben ik maar steeds verbaasd over , ik begeer ook waarlijk niet, dat mijn kinderen

zoo vroeg trouwen, en als ik ze in de stad laat blijven en doe omgaan met de jongelui, die ze nu ontmoeten, wel, dan

is haar kans op geluk ook niet heel groot tenminste, er

is niemand, dien ik haar graag als echtgenoot zou toe-

wenschen er zullen wel brave, goede jongemenschen in

de wereld zijn, evenals ze er altijd geweest zijn maar in

elk geval, onder haar kennissen vind ik ze niet, en Anne

Sluiten