Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

noemde haar zijn zonnetje, zijn eenig levensgeluk en scheen wel alles voor haar te willen doen. Hij was trotsch op haar en genoot er van, haar aan zijn familie en kennissen voor te stellen. Langzamerhand was dit veranderd. Toen haar oudste meisje geboren werd, was het eigenlijk begonnen. Hij had op een jongen gehoopt, had altijd van een zoon gesproken en nu was er een meisje gekomen. Het oude geslacht Toll van Wavereri zou uitsterven, als er geen mannelijke afstammeling werd geboren. Maar dat kon zij toch niet helpen.. Hij werd stil en teruggetrokken en ging dikwijls op reis, soms weken achtereen, en na de geboorte van hun tweede kind — ook een meisje — was hij zes weken weggebleven.

Zij was toen wel een jaar ziek geweest en de dokter had niet gedacht, dat zij er weer bovenop zou komen. „Totaleuitputting," had hij gezegd, maar zij zelf wist wel, dat het iets anders was. Als je altijd maar verlangde, altijd maar door, zonder ophouden, naar je mooie, zonnige vaderland, en naar menschen die je begrepen en die wisten wat er aan scheelde. — Nu moest je alleen maar brieven schrijven en. zeggen, dat je het best maakte. En toen ze zoo heel ziek was, kwam de doodstijding van haar moeder. Pas veel later hadden ze het haar verteld. Toen schreef ze ook nooit meer,, want haar zusters waren flinke, kordate vrouwen, die haar mannen gevolgd waren naar Engeland en naar Indië, en diedrukke, opgewekte brieven schreven over haar mooi, nieuw leven en over al de interessante dingen, die ze beleefden.. Misschien dat haar mannen van haar waren blijven houden.

Ze durfde het haar man nooit te vragen, wat er bij hem. veranderd was. Hij keek nu even koud en hooghartig als de portretten en soms zelfs kon hij heel norsch tegen haar uitvallen.

Ze zocht haar troost op de kinderkamer, daar washetvroolijk en druk. Die twee kleine menschjes bekommerden zich»

Sluiten