Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet om lange, donkere gangen, of sombere meubels. Hun stemmetjes klonken het huis door. 's Avonds zong ze haar kleintjes Fransche wiegeliedjes voor, maar als zij sliepen en ze alleen was in de hooge, holle kamer, bij het weemoedig •schijnsel van een enkele olielamp, zat ze stil met gevouwen handen en verlangde.

Haast zonder dat iemand het merkte, langzaam, heel langzaam viel de sluier over haar ziel, een zwarte, ondoordringbare nevel spreidde zich uit over haar gedachtenwereld.

Haar man stierf in dien tijd aan een hevige longontsteking en liet haar en de beide meisjes achter met meer schulden

dan geld. ;

Het scheen haast geen indruk op haar te maken, wezenloos keek zij den notaris, den vriend van haar en haar man, aan, als hij tevergeefs poogde, haar iets uit te leggen. Alles werd verkocht en hetgeen zij zoo dikwijls gewenscht had, gebeurde, de oude portretten stonden nu op zolder met de gezichten naar den muur, in de kleine stadswoning, waarheen ze verhuisden, maar zij had er geen besef van. „Gelukkig voor haar en voor haar kinderen," zeiden de menschen, „dat de notaris zijn vriend op diens doodsbed beloofd had, voor haar en de kinderen te zullen zorgen." 't Was anders geen benijdenswaardige opdracht, die hem gedaan werd. Zij was langzamerhand volslagen krankzinnig geworden, niet dat ze kwaadaardig of lastig was, maar er waren toch dagen, dat men niets met haar kon aanvangen. De kleine notaris bad haar wel onder curateele moeten zetten, al had hij lang geaarzeld, en de beide kinderen moesten nog haar geheele opvoeding hebben. Dat er weinig geld overgebleven was, nadat .alles zwaar verhypothekeerd was geweest, was sinds lang een publiek geheim.

Ze was gelukkig geen lastige of drukke zieke. Meestal :Sprak ze zelfs heelemaal niet. Deed ze het, dan was het in

Sluiten