Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu was zij in een wip de deur uit en men hoorde haar snelle voetstappen in de gang.

De notaris zuchtte, keek heel ernstig en dacht aan zijn gesprek met juffrouw Rijnvelt.

Anne Marie, dat blonde, lachende, vroolijke kind, over haar was hij eigenlijk 't meest in zorg. „Net een vlinder," dacht hij, „men kon nooit eens ernstig met haar spreken, zij dartelt het leven door en beschouwt alles als een grap. En als er nu eens zorg en verdriet komen ?.... Gelukkig, dat hij zelf bij machte was, te zorgen, dat zij geen geldelijke moeilijkheden zou kennen. „God zij dank." zeide hij hardop, eerbiedig naar boven ziende.

Maar geld was ook niet alles, geld was heel weinig, als men er goed over dacht. Geld kon haar, die arme zieke niet beter maken, anders had hij al lang zijn laatsten penning voor haar beterschap uitgegeven. Voor geld kocht je geen geluk en ook geen geloof. Wat zou het hem een rust geven, als hij wist, dat beide meisjes den Heer wilden dienen in'alle waarachtigheid ! Hij had ze toch godsdienstig laten opvoeden ... -de laatste woorden van Anne Marie hadden hem pijn gedaan Als ze eens iets had van het karakter van haar vader - men •kon toch nooit weten .... maar neen, ze leek wat haar karakter ■aanging, precies op haar moeder, die was ook zoo vroolijk en kinderlijk geweest, die had nooit een ernstige opvoeding gehad, maar die was ook niet klaar geweest voor het moeilijke teven. Als Anne Marie nu ook eens zooveel moeite en smart zou moeten ondervinden, als ze ook eens trouwde met iemand -die haar bedroog en veronachtzaamde en van louter verlangen het omkomen? Voor Soeurette had hij niet zoo'n zorg die begreep je altijd dadelijk, die zou zich er best doorheen slaan maar ze was gesloten en meer in zich zelf gekeerd, het was niet gemakkelijk uit te maken, hoe ze over de dingen dacht Hij hoorde ze nu in de gang spreken, de stem van Soeurette

"Onktltjt

Sluiten