Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoofd met de hand, en hare donkere oogen keken met een blijde uitdrukking den notaris aan.

De vlugge geest van Anne Marie was dien der anderen echter al weer een heel eind vooruit. Ze klapte in de handen en smeekte- „Dan toch een ezel, Onkeltje, met een kleinen ezelwagen. Hoe breng ik anders de eieren naar de markt en hoe zal ik je anders af moeten halen, als je moe en afgemat van je harde werken, Zaterdags bij ons nieuwe krachten komt opdoen?" Maar noch de notaris, noch Soeurette

luisterde. , ,

Ik heb mij steeds afgevraagd, of je buiten zult kunnen wonen. Voor je moeder is het een uitgemaakte zaak, daar de dokter het beslist heeft aangeraden, maar voor je beiden is het heel wat anders. Zou het misschien beter zijn, als je je in het een of ander trachtte te bekwamen, zoodat je leven meer inhoud kreeg? Ik weet niet, waar je het meeste lust in hebt. Ik zou ie nog lessen kunnen laten geven en je zoudt examens kunnen doen, om verder eigen geld er bij te verdienen, dat schijnt, volgens sommige opvoedkundige menschen, zoowat het summum van genot te zijn!" Dit laatste voegde hij ereenigszinsbitter 33.n toe

Ik behoef heel geen examens te doen" lachte Anne Marie, ik verhuur mij dadelijk in een „tearoom". Wat zou ik de menschen onberispelijk bedienen! Ik wed Onkeltje dat je al je ouderwetsche begrippen liet varen en eiken middag bij mij een kopje thee kwam drinken." _

Soeurette had ernstig voor zich uit zitten kijken. Nu vroeg zij snel: „Moeten wij geld verdienen ? Is het noodig? Je past toch van je eigen geld nooit iets bij, Onkeltje? Dat zouden wij niet willen, onthoud het goed, als dat zoo was, ging ik dadelijk in een betrekking." Trotsch hief ze haar hoofd op en keek den notaris eenige oogenblikken uitdagend aan. Deze schoof met zijn stoel iets naderbij en legde zijn dikke,

Sluiten