Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eerlijk te vertellen, u hebt het waarlijk niet aan ons verdiend dat we niet oprecht met u zouden omgaan."

„Maar, Onkeltje!" en nu hief Anna Marie haar vinger omhoog, „jij gaat ook niet altijd oprecht met ons om, waarom moeten wij naar die onbekende juffrouw, je hebt een plannetje in je oude hoofd, dat je ons niet wilt zeggen. Vroeger dacht ik, dat je zoo oprecht was als een duif, maar in den laatsten tijd ben je bepaald arglistig. Soeurette zegt, dat we niet

van plan zijn, om te trouwen, ik wel al was het alleen

maar om je niet altijd tot last te blijven, maar mijn aanstaande

man moet iets heel bijzonders zijn bij deze woorden hield

ze in eeri's op en den notaris scherp aanziende, vroeg ze: „Onkeltje, waarom ben je toch nooit getrouwd?"

De notaris antwoordde niet, hij was weer naar de deur geloopen en opende ze nu, zonder om te zien.

Waarom was hij nooit getrouwd ? Die woorden achtervolgden hem, toen hij tegen zijn gewoonte in, langzaam de trap opliep.

Waarom niet? daar zou zij, die hij nu ging bezoeken,

alleen een antwoord op weten.

Zij zat in een rieten schommelstoel bij het raam, in haar

lichte, zonnige kamer een jong meisje, zou men zeggen,

-als men haar in de verte zag zitten; bij voorkeur droeg ze altijd japonnen van lichte kleuren. Toen de notaris aanklopte, had de getrouwe gedienstige de deur opengedaan, en was heel bescheiden dadelijk verdwenen.

Het scheen wel of hij, binnentredende, een ander mensch was geworden. In de tegenwoordigheid van deze zieke had hij iets aarzelends en iets besluiteloos over zich gekregen. Zij had niet eens opgekeken toen hij binnenkwam, zij staarde naar de lucht en hield haar gelaat onafgewend naar het raam gekeerd. Toen hij een paar maal op zachten toon haar naam had genoemd, keerde zij zich eindelijk om en zag haren bezoeker aan.

Sluiten