Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liefhad en gewacht op het geluk, dat niet kwam. Zij had haar kinderen in slaap gezongen en zelf was ze wakende gebleven, ze had liggen luisteren naar een voetstap, die haar soms zoo lang had laten wachten.

„En attendant sur mes genoux Ange aux yeux bleus, endormez-vous."

Hij hoorde het dikwijls akelig duidelijk, midden in den nacht, als hij den slaap niet vatten kon, dat zachte, melancholieke zingen.

Hij wilde wel dat ze eens wat anders zong, iets vroolijks, niet dit liedje, dat je door de ziel sneed, omdat het levensleed er doorheen snikte.

Hoe dikwijls had hij dan niet gesteund: „Maar ze had het toch anders moeten hebben, dat arme, kinderlijke schepseltje, hoe had die nu zoo'n wreed, moeilijk leven kunnen verdragen, hoe had die ander haar zoo weinig geluk kunnen géven \" En hij had er bij moeten staan als een machteloos toeschouwer, terwijl .... Neen!" Hij stond op ... . Door het verleden moest een mensch zich zijn energie niet laten ontrooven. In het heden was nog genoeg voor hem te doen en zonder ook maar één blik te slaan op haar, die zich zijn tegenwoordigheid in 't geheel niet meer bewust was, verliet hij de kamer. In de gang keek hij even door het raam, dat uitzicht gaf op den tuin. De meisjes liepen gearmd op en neer en zooals altijd had Anne Marie het hoogste woord.

Ze liepen vroolijk te lachen, Soeurette, die zooveel op hare moeder geleek, dat het zijn oude hart wel eens pijn deed, en Anne Marie, die precies haar karakter had. Zou hij nu ook weer toeschouwer moeten zijn, nog eens van nieuws af aan, een machteloos toeschouwer van veel levensleed en veel levensellende? Anne Marie zag hem, wuifde vroolijk met haar hand en

Sluiten