Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ook wel een beetje heel naïf van dien braven notaris, om te denken dat menschen, die elkaar voor de eerste maal ontmoetten, elkander hun vertrouwen zouden schenken. Dat doet de jeugd nu eenmaal niet en zeker niet een meisje, zooals de oudste met de mooie donkere oogen. Ze was zeer beleefd en vriendelijk, maar het was een gesloten natuur, dat kon men wel merken. „Ze maakt gloeiend mooie opstellen," had de iongere zuster haar verzekerd, „en ook verzen, ze heeft een heel schrift met verzen en".... maar een blik van de oudere weerhield haar verder te gaan en de jongere had snel verzekerd, dat zij zelf niets goed kon, dat ze van alles deed, ■ muziek maken en teekenen, maar dat alles stukwerk was.

juffrouw Rijnvelt merkte op, dat het heilige moeten zeker in haar leven ontbrak, waarop Anne Marie heel zachtzinnig .antwoordde, dat dit wel het geheim zou zijn, maar dat ze niet kon nalaten, te hopen, dat het maar lang zou wegblijven.

Het was dan ook pas na eenige aarzeling, dat Soeurette beloofde, eens eenige van hare opstellen en verzen aan juffrouw Rijnvelt te sturen en niet eer dan nadat deze haar aangemoedigd had, door te zeggen: „Ik zou je misschien kunnen helpen en je een lijst van boeken kunnen geven, die goed zijn voor je vorming, het is lang niet uitgesloten, dat je werk onverdienstelijk is en dan zou het jammer zijn om je niet verder te bekwamen."

Lieske intusschen paste de mooie hoeden van de juffers op en paradeerde eenige malen op en neer, met de licht gekleurde mantels aan. Zij vond „dat er niks geen kunst aan was, om der sjiek uit te zien, als je dekleerenmaarhad .... .en ze was zeer over het bezoek tevreden. Je kon niet eiken dag mooie kleeren aanpassen en rustig in den spiegel zien wat je goed stond, zonder gestoord te worden. Jammer dat .die „meissies" zoo lang waren; de hoeden alleen pasten der

Sluiten