Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

precies. De hoeden van der eigen juffer, die waren goed voor je grootmoeder, maar deze... ? fijn! — en ze smakte met de lippen, alsof ze iets heerlijks at. — De zwarte, die was de mooiste,

met die donkere oogen, maar die blonde keek veel aardiger

„En nou gauw naar de keuken, anders snappen ze me nog en krijg ik weer een ellenlange preek van de juffer, niks an te doen, anders, vader zei altijd: „daar mot je maar mee heen doen, 't mensch heeft ommers altijd anderen de les motten lezen, leer je ook niet in eens af.... misschien most ze aan die „meissies" ook wel de waarheid zeggen," en voorzichtig tripte Lieske de gang in, om nog eens door het sleutelgaatje te kijken.

Den avond van dien dag schreef juffrouw Rijnvelt een langen brief aan den notaris, dien hij bij ontvangst met gefronste wenkbrauwen las. Zeker, ze zeide het hem wel niet heel duidelijk, maar hij kon. het toch wel tusschen de regels door lezen. Ze had meer verwachting gehad van een andere soort opvoeding, een meer nieuwerwetsche, die de meisjes klaar aflevert voor een werkkring, die met haar aanleg en smaak

strookt Maar hij was nu eenmaal een ouderwetsch man,

hij hield niet van dat nieuwe, men kon toch niet van hem verwachten, dat hij handelen zou tegen zijn overtuiging in.

Het notarisje zuchtte.... hij had in den laatsten tijd meer gezucht, en toch zou hij niet precies kunnen zeggen, waarom, als het niet was omdat hij een nieuwen weg moest inslaan.' en niet zeker wist, waar die belanden zou.

Hij voelde zich dien avond eenzaam, telkens merkte hij de drukkende stilte op die in zijn huis heerschte, dat huis, dat veel te groot voor hem was en waarvan de meeste kamers gesloten bleven. Het eenige geluid, dat hem in zijn werk stoorde, was de langzame, sloffende stap van zijn oude dienstbode, die door de gangen weerklonk, als ze heen en weer liep, <m de hinderlijke tred van haar man, die als knecht dienst deed en de eigenaardigheid had altijd krakende schoenen te hebben.

Onkeltje

Sluiten