Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eens door huis en deed haar vader vroolijk zeggen: „Sinds onze oude kanarievogel dood is, voelt Ilse zich verplicht nu en dan zijn taak over te nemen."

Wat die twee elkander goed begrepen, Ilse en haar vadert Zij waren als uit 't zelfde hout gesneden en behoefden elkaar nooit veel te zeggen, instinctmatig begrepen zij elkander. Als zij, samen over de oneindige heidevlakte naar de mooie zonsondergangen keken, stonden zij hand in hand en zelfs in hun eerbiedig zwijgen was een eenheid van ziel Toch zouden aan hun huis de glans en de vroolijkheid ontbroken hebben, als de gezellige, vroolijke, vroeg grijze huismoeder er niet was geweest Zij hadden haar beiden afgodisch hef, hoewel ze maar weinig met haar gemeen hadden. Tat was het prettig thuiskomen; altijd vol belangstelling was ze, altijd vol verhalen en steeds zorgzaam. Wat kwamen Tmenschen niet graag in de pastorie 1 D^™H«^ ook. Hij verontschuldigde zich soms, dat hij zoo dikwijls kwam. Vooral 's winters, dan kon hij zoo half verlegen zeggen:

Mevrouw, toen ik zoo eenzaam in mijn huis zat en ik dacht aan u hier hoe u hier zat, aan de oude huiskamertafel, onder Z gezellige lamp met de mooie kap, en hoe u mij al uit de vèrte zoudt toeroepen: „Dokter, nu heb ik u toch wat te vertellen" - werd ik als met magnetische kracht hierheen

geHoek dokter van Hoogsteden wel over Ilse dacht ? 1W» nu een lentemorgen en het schoonste weer van de wereld Hij liep naast een jong meisje en hij redeneerde over een mkldel tegen de tuberculose en zij luisterde aandachtig, de groote, blauwe oogen naar hem opgeheven en wist geen woord na te vertellen van wat hij zeide.

Oo eens echter werd beider aandacht in beslag genomen. Daar kwam een groote Schotsche herdershond met zijn loomen loggen tred aanschuifelen. Hij werd op eenige passen afstands

Sluiten