Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gevallen was. Het was toch al te gek, om te beweren dat een meisje mal of onaardig was, enkel maar omdat zij met een wandelstok liep. Wat zou de dokter wel van haar denken ?

Dokter van Hoogsteden dacht heelemaal niet meer aan het geval, want onderweg had hij een, boodschap gekregen dat een boerenarbeider een ongeluk had géhad door een vallenden boom. Voor hem bestond op het oogenblik slechts die ongelukkige familie. Teer als eene vrouw had hij den levenlooze opgebeurd, dien de verschrikte omstanders maar hadden laten liggen aan den kant van den weg. Met inspanning van alle krachten had hij hem in een naastbijzijnd huis binnengedragen. Toen hij eindelijk begreep dat zijn kunst niets vermocht, had hij dadelijk een boodschap naar den predikant gezonden, maar zelf was hij aan de arme weduwe het droevige nieuws gaan mededeelen met zooveel tact, dat zij hem zelfs bij het weggaan bedankte. En den geheelen verderen dag had hij aan niets anders gedacht, dan hoe zwaar het is, altijd het levensleed van anderen mee te helpen torsen en hoe, als je net het eene probleem hebt getracht op te lossen, een ander, geheel nieuw, weer opduiki

's Avonds was hij weer op de pastorie geweest, nu om te bespreken hoe men het best voor de arme weduwe en voor de kinderen zou kunnen zorgen, de diaconie was niet rijk, dus de dokter en de dominé zouden wel moeten zorgen voor hulp van particulieren. Mevrouw Steenbergen had weinig gezegd, gedachtig aan haar goede voornemens, maar telkens was ze tegen wil en dank in het gesprek gehaald, de dokter had steeds haar kant uitgekeken en van Ilse had hij, volgens haar meening, veel te weinig notitie genomen. Hij had misschien niet eens gemerkt hoe lief ze er uitzag in dat aardige, lichte japonnetje en met die vroolijke schittering in haar mooie, blauwe oogen. Misschien ook wel 1.... er was van sommige dingen zoo weinig te zeggen 1

Sluiten