Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wat hadden wij moeten doen ? Ik bid je. Elkander soms blijven aanstaren als in een wassenbeeldenspel ? Dan stonden wij nog zoo en zou Onkeltje denken dat wij beiden een versteenigingsproces hadden ondergaan."

„Maar je had het hem toch kunnen uitleggen !"

„Wat ?"

„Dat we ons maar voor de grap hadden verkleed, dat we niet wisten dat hij komen zou ën een heeleboel meer."

„Nu, jij bent de oudste, jij had het hem dan moeten zeggen, je bent anders zoo verlegen niet."

„Ik wist niet, hoe te beginnen."

„Nu, ik wel, maar ik hoopte dat hij zou gaan zitten, ik had juist een plan in mijn hoofd; ik had hem met een ernstig gezicht willen vertellen, dat we hier zijn komen wonen en dat we ons met al de kwaaltjes van den ouden dag aan hem toevertrouwden."

„Hij zal nu voor altijd boos op ons blijven."

„Daar zullen we wel geen boterham minder om eten."

„Maar Annemietje, zie je dan niet dat het heel dom is, de autoriteiten van een dorp tegen je in te nemen ?"

„Wij konden er toch niets aan doen ? Als je hem straks vertelt: Dokter, meisjes van onzen leeftijd hadden nog pleizier om ons te verkleeden en zoo op onzen oom te wachten, zou hij het toch niet gelooven; hij denkt natuurlijk dat wij het met opzet gedaan hebben."

„Zou je denken ?"

„Natuurlijk Ken jij veel menschen die altijd het goede

denken? Treur nu maar niet langer en laten we ons gauw gaan verkleeden, straks vertel ik de geheele geschiedenis aan Onkeltje, die begrijpt ons altijd, en die maakt het wel weer in orde."

Toen zij een uur later aan de thee zaten, kwam de notaris met den dokter binnen. Hij had hem de geheele plaats en

Sluiten