Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het huis laten zien en stelde hem nu voor aan Mevrouw Toll van Waveren, die nu ook binnen zat, en aan haar beide dochters. Geen spier van het gelaat van den jongen man verried, dat hij haar ooit te voren had ontmoet.

Mevrouw Toll van Waveren gaf hem, met haar gewonen levenloozen blik, de hand. De jonge man verbaasde zich over haar jeugdig uiterlijk; zij zat bij het raam in een lagen stoel en het scheen haar volmaakt onverschillig, wat er verder in de kamer gebeurde.

Soeurette bloosde hevig, toen zij den dokter de hand reikte, en Anne Marie keek hem met hare vroolijke, lachende oogen zoo onbevangen aan, dat hij één oogenblik geneigd scheen, zijne grieven te vergeten.

Maar hij verhardde zijn hart onmiddellijk weer

't Waren natuurlijk van die oppervlakkige meisjes uit de stad, met heel aardige maniertjes, maar waar niets bij zat. Stel je voor, dat je op een middag niets beters te doen hebt, dan je te gaan verkleeden en elkaar voor den gek te houden! Alsof het leven er niet was met zijn dringende eischen en plichten. Ze zagen er wel aardig uit, dat moest hij toegeven, maar wat had je in het leven aan die oppervlakkige vlindernaturen, dan was Ilse een heel ander meisje, zij zou een mooien, langen middag niet verknoeien met kinderspelletjes; zij gebruikte haar leven voor anderen; zij wist ten minste, hoeveel ellende en armoede er was en werkte er aan mede, om de toestanden te verbeteren, waar zij kon.

Uiterlijk echter was er niets aan hem te bespeuren van alles, wat er in hem omging. Hij was een man die zijn wereld kende en onberispelijk waren altijd zijne manieren, of hij bij een eenvoudige boerenvrouw zat te praten, of bij een dame thee dronk in haar salon.

Daarom hielden ze altijd zoo veel van hem, eigenlijk iedereen, met wien hij in aanraking kwam. En hij was dank-

Sluiten