Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu kwam de dokter dus alle weken geregeld en bij elk bezoek zag hij even Soeurette. Dan kwam ze met gloeiende wangen en schitterende oogen even binnen vliegen, midden uit een tennis-set, of ze kwam juist terug van een lange wandeling, geheel in 't wit, of hij zag haar, op 't terras het middelpunt vormende van een vroolijke groep jonge meisjes.

Als ze met hem in de kamer was, vertelde ze plichtmatig, hoe hare moeder die week was geweest en eigenlijk was er, sinds zij buiten woonden, weinig van te zeggen. Zij had geen erge buien meer, maar leefde in haar eigen sfeer en bemoeide zich weinig met wat om haar heen voorviel.

De dokter hoorde haar dan zwijgend aan en kort waren steeds zijne antwoorden. En op den terugweg bedacht hij, welk goed werk Ilse dien dag wel zou gedaan hebben, albetrapte hij er zich telkens op, dat hij precies gezien had, hoe de krulletjes om Soeurette's hoofd heenfladderden en dat ze kuiltjes in de wangen had, als ze lachte en dat ze grappige, kleine rimpeltjes in haar voorhoofd trok, als ze iets wilde bedenken. Als ze hem de hand tot afscheid reikte was ze bijna even lang als hijzelf, ze kwam zeker tot zijn schouder, en als hij vormelijk boog, was er altijd een vragende blik in hare donkere oogen, alsof ze zeggen wilde: „We hebben u toch niets misdaan ? Is er iets, dat u hindert ?"

Toen de Septembermaand kwam met haar kortere dagen en de lange herfstdraden 's morgens, zwaar van dauwdruppels, van den eenen struik naar den anderen waren gespannen en de zomerbloemen waren uitgebloeid, kwam tante Versteynen logeeren met al haar koffers en met de Fransche kamenier.

De meisjes hadden zeer tegen haar bezoek opgezien, maar daar zij eigenlijk nog het eenige familielid was, dat zij van dichtbij bezaten, voelden zij wel, dat er geen ontkomen

aan was. .. Tante Versteynen had al weken geleden geschreven, of zij

Sluiten