Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Heb je dan nooit gemerkt, dat ze over de menschen heen klikt, en hoe ze altijd over iets anders praat, iets, dat m't geheel geen verband houdt met hetgeen men juist gezegd heeft? Menschen, die hun zinnen niet bij elkaar hebben, werken altijd op eens anders zenuwen. Jullie zijn er aan gewend.

Soeurette had zich dadelijk na het ontbijt naar de pastorie gehaast. Zij had er niet eens over nagedacht, of het uur me veel te vroeg was voor een bezoek. Zij had behoefte met iemand te praten en dadelijk aan de vriendelijke dominé s vrouw gedacht. Het had kunnen gebeuren dat zij heel ongelegen kwam, dat er ander bezoek was, of dat zij in de ontvangkamer gelaten was en heel lang alleen gebleven, totdat eindelijk de vrouw des huizes met een verlegen en verhit gezicht was binnengekomen en duizend verontschuldigingen had te berde gebracht, zoodat een mensch alle lust al lang vergaan was, iets van zijn eigen moeilijkheden te zeggen. Maar dan had Mevrouw Steenbergen er niét moeten wonen. Dan had men, als men voor de huisdeur stond, haar niet moeten zien zitten en het licht zien vallen op hare mooie grijze krullen.

In de Septembermaand mocht zij niet meer in de hut zitten, dat had de dokter streng bevolen; zoo 's middags nog wel eens een tijdje, als het warm weer was; als het nevelachtig werd moest zij weer naar huis. Nu troostte zij zich maar met haar hoekje naast het raam, ze kon precies zien wie den pastorietuin binnenkwam, of het de kleine kinderen uit de gemeente waren, met de kleppende klompjes, of de dames van de naburige buitens, wier auto voor het tuinhek stond te snorren.

En allen werden ontvangen met hetzelfde vriendelijke gezicht, ze wist altijd wel een reden te bedenken, waarom zelfs de boer, die alleen maar kwam vragen: „wanneer het ook weer doopen was," even binnen moest komen, om te vertellen hoe het thuis met de vrouw en de kinderen was en of de koe die een poos geleden zoo'n tijd op stal had gestaan,

Sluiten