Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geen raad wisten. Je moest hun den tijd laten en rustig afwachten totdat ze weer moed hadden gevat, want het is niet zoo gemakkelijk het hart uit te storten. Soeurette herstelde zich spoedig, ze keek naar dat lieve, rustige gezicht voor zich, naar het witte voorhoofd, doorploegd met de kleine fijne rimpeltjes, naar de vriendelijke oogen die haar toelachten.

„Vergeef me toch Mevrouw 1 ik schaam mij zoo, maar ziet u".... ze droogde snel met haar zakdoek de tranen af.

„Ga je gang, kind!" zeide Mevrouw Steenbergen. „Elk mensch heeft wel eens behoefte om uit te schreien, de reis naar Boven is nu eenmaal niet gemakkelijk, er zijn dwaalwegen en moerassen en hindernissen, men verliest soms het doel uit het oog en is in een doolhof geraakt waar men maar niet uit schijnt te kunnen komen."

„Juist", zeide Soeurette, „ik geloof, dat ik in een doolhof ben geraakt, ik zie geen uitweg. Ik heb eigenlijk zooveel om dankbaar voor te zijn, en toch moet ik telkens denken aan 't geen ik mis. Toen ik u voor hef eerst zag, heb ik dadelijk gedacht dat als ik verdriet had, ik graag naar u toe. zou gaan."

Nu liet de dominé'svrouw uit louter blijdschap het grijze kluwentje vallen, en niettegenstaande de hinderlijke pijnlijke rheumatiek, stond ze op en gaf Soeurette een kus. „Je weet niet, hoe blij ik ben dat je dat zegt; ik heb dikwijls zoo'n moeite niet te murmureeren. Maar als ik nu hoor dat ik nog ergens goed voor ben, geeft het mij weer levensmoed. Waarom denk je dat ik goed luisteren kan?"

„Omdat u zoo'n echt moeders-gezicht heeft."

Mevrouw Steenbergen keek haar met een vragenden1)likaan.

„Moedersgezichten hebben kleine, fijne rimpeltjes, die de zorgen erin getrokken hebben en ze hebben lieve oogen, die veel moeite hebben gezien, daarom hebben ze den diepen blik, en ze hebben grijze haren, omdat ze al zooveel jaren hebben beleefd."

Sluiten