Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zak scheen te halen, beloonde. Wat had hij daar te doen met dien naren koppigen ezel ? Een beetje uit de hoogte had zij hem gevraagd of hij ook veearts was.

Hij had haar niet in de oogen gekeken, maar alleen gezegd: „Ik tem zoo graag koppige karakters, daarom interesseert deze ezel mij."

„Daarom alleen ?" vroeg ze, en ze had geprobeerd te lachen, maar die lach klonk scherp en onvriendelijk.

„Daarom alleen, juffrouw Ilse!" Even had hij haar verwonderd aangestaard. Toen had hij zich omgekeerd en gezegd: „Nu zal ik hem ons gedwee laten volgen naar het hek! Ziet u wel, hoe gehoorzaam hij wordt?"

„Zijn de freules u niet zéér dankbaar ?" had zij willen zeggen, maar zij was verbaasd geweest over zichzelf, over al haar booze oproerige gevoelens, en bij het hek gekomen had hij niet aangeboden haar mandje te dragen, noch haar thuis te brengen, maar met een vroolijken uitroep had hij Kokko weer gedwongen met hem terug te gaan.

En Ilse had niet meer omgekeken.

Ze wilde het niet eens meer zien en toen ze thuis kwam. had ze erge hoofdpijn gehad. En nu zat ze ingespannen te luisteren en ze wist dat het leelijk was wat ze deed. Ze hoorde hoe Soeurette nog heel veel vertelde, nu zoo zacht, dat het bijna fluisteren was, en dan scheen ze weer een heelen tijd te snikken. „Je moet nooit over die dingen denken kindje, hoorde zij hare moeder zeggen, het komt er nu maar op aan wat jij van je leven maakt, dat van je vader is voorbij en er valt niets meer aan te veranderen. Een feit is het dat God je met vele talenten het leven in stuurde en dat het voor jou van beteekenis is wat je er van maakt."

Nu schenen ze samen te bidden, ten minste Ilse hoorde de stem van hare moeder op eerbiedigen, langzamen toon spreken.

Dan was er stoelengeschuifel, en zeide mevrouw Steenbergen

Sluiten