Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

fronst en je bril opzet, en heel streng tracht te kijken en een heeleboel wijsheid verkoopt over dingen waar je lieve hartje geen verstand van heeft."

„Anne Marie! Anne Marie !" vermaande de notaris, die bij hare eerste woorden een blos van genoegen op het gelaat had gekregen. Het was echter te donker om eikaars gezichten te onderscheiden en Anne Marie ratelde steeds door: „Als we nu gezellig aan de thee zitten, krijgen jullie het verhaal. Soeurette, ik verheug mij toch zoo op het gezicht dat je trekken zult."

Ze huppelde meer dan ze liep naar binnen en riep Soeurette nog toe zich met alles te haasten, want dat ze zich net voelde als een stoommachine, die op te hoogen druk stond.

Toen de notaris en Soeurette in de kamer kwamen, was het eerste dat zij zagen, een prachtige bouquet van de mooiste lelies die men zich denken kon.

Anne Marie was druk bezig met de thee en toen ze die rondgegeven had, vroeg ze, triomfantelijk op de lelies wijzende i „Nu, wat zeggen jullie ervan? Onkeltje, zet eerst je bril op, want anders maak je niets geen effect alg je straks boos zult moeten kijken, want ik voorspel je, je bent het aan je paedagogische principes verplicht mij flink onder handen te nemen."

De notaris schudde het hoofd en keek lachend naar het meisje dat nu op een laag stoeltje zat, vlak bij den open haard, waarin een paar blokjes hout lagen te smeulen, met de armen om haar beenen geslagen, — een toonbeeld van lieflijkheid en bevalligheid.

De lamp, die op de kleine tafel stond, belichtte haar sprekend gelaat, dat steeds van de een naar den ander keek.

„Eigenlijk is alles jullie schuld"'— begon ze — „wie laat nu een arm meisje, zooals ik, moederziel alleen op een wonderschoonen herfstmiddag als dezen. Je wilde mij niet mee

Sluiten