Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor het spinet zittend en hij er tegen aangeleund. Hij heeft mij de geschiedenis ervan verteld."

„Zeker toch niet alleen van het spinet?" bromde de notaris.

„Natuurlijk niet Onkeltje, je bent toch heusch ongeduldig, van het spinet kwamen we op de wederzijdsche levensgeschiedenissen."

Toen, zich opeens tot haar zuster wendende: „Nu weet ik, waarom hij zooveel weg is en het gras tusschen de steenen laat groeien, ik zal jullie zijn heele verhaal nu maar besparen; je moet ook niet denken dat we daar al dien tijd in dat boudoir bleven zitten. Na de eerste lachbui stond ik dadelijk op, en verzekerde hem dat ik erg veel haast had naar huis te komen, omdat het zoo vroeg donker werd en het met de straatverlichting op onze wandelwegen al heel slecht gesteld was, en dat ik dan liever later met mijn zuster nog eens terugkwam, om alles te zien." „Dat is toch alles naar je hart gesproken Onkeltje, is het niet?"

De notaris bromde zoowat tusschen de tanden en liep nu onrustig heen en weer in de kamer.

„En toen heeft hij mij thuis gebracht, hier tot aan het hek, hij, met zijn paard aan de hand en ik in de ezelkar. Kokko heeft gelukkig geen kuren gehad. Hij schaamde zich zeker voor het paard. En toen heb ik alles van hem gehoord."

„En die bloemen ?" vroeg nu Soeurette.

„Die bloemen waren in het karretje, zonder dat ik eigenlijk weet hoe ze erin gekomen zijn. Vóór mijn vertrek heb ik nog even in de kassen gekeken, omdat hij zeide dat alles zoo prachtig in bloei stond. De tuinvrouw keek mij na met een veelbeteekenenden lach, zij was zeker blij dat alles zoo goed was afgeloopen en zij geen berisping had gekregen. Ik heb hem nog een paar maal verzekerd dat het mijn schuld was en niet de hare, maar hij beweerde dat er van geen

Sluiten