Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en vroeg, of de meisjes dan niet erg ziek waren. Ik liet haar even om het hoekje kijken, waar juist mijn zieke viertal lag te schateren van 't lachen. Juist de vier die het zwakst zijn hebben de roodste wangen.

Gerkestein, Donderdagavond, 9 uur. Mijn liefste Soeurette.

Was ik nu maar één dag later naar je toe gegaan; of neen, 't is eigenlijk wel goed zoo, nietwaar, nu heb ik rustig geluisterd naar al je verhalen, ik heb je kindertjes bewonderd, de zieke en de gezonde, ik heb de juffrouwen vriendelijk toegesproken, zooals het aan de zuster van een voorbeeldige directrice eener volmaakte inrichting past, heb in je kamer thee gedronken als een mak schaap en ik heb mij goed gehouden en je telkens verzekerd, dat ik het zoo begrijpen kon dat je zoo gelukkig bent en dat het net iets voor jou was, en dat je het nergens beter had kunnen treffert. Toen mevrouw van Steggerda binnenkwam, heb ik mijn eerbiedigste buiging gemaakt, en met een zuurzoet gezicht al de loftuitingen op jou zitten aanhooren. Maar Soeuretje, toen ik eindelijk weer thuiskwam en in de oprijlaan Michon voor me uit zag zweven in de verte, ons arm moedertje, toen ben ik languit op mijn bed gaan liggen en ik heb gehuild zooals ik het nog nooit in mijn leven had gedaan.

Ik voelde mij zoo alleen, Soeuretje, met niemand dan de arme Michon, die nog meer in zich zelf gekeerd is dan ooit | te voren, en ik was zoo diep gekrenkt, dat jij zoo gelukkig kon zijn zonder mij, het was net alsof ik je heelemaal verloren had. Jij een deugdzame, verstandige, volmaakte directrice en ik maar zoo'n arm, dwaas, ondeugend meisjè. — Ik

Sluiten