Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebt en dan tot den volgenden Donderdag, dan zien wij elkaar gelukkig weer en kunnen alles nog eens mondeling herhalen. In groote haast

je eigen Soeurette. Gerkestein.

Soeuretje.

Toen ik thuis kwam vond ik je brief, en nu ga ik niet naar bed voordat ik je alles rustig verteld heb. Als je eens wist hoe ik je mis, nu heb ik niemand aan wie ik mijn hart kan luchten. Michon zat vreeselijk te huilen, toen ik thuis kwam, Santje zegt dat zij veel droeviger is dan vroeger, en dat die vlagen telkens weer terugkomen. Jouw dokter kan er toch maar niets aan doen. Nu, dan is het eenige dat ik doen kan, mijn hart op papier te luchten.

Onkeltje en ik gingen met den ezelwagen erheen. Onkeltje zat als een zoete jongen achterin en zei niet veel, maar langzamerhand ontdooide hij toch, want wie kon nu zwijgen op zoo'n wonderschoonen zonnigen dag?

Wat denkt die dokter toch wel, dat hij Kokko heeft getemd ? Niets er van hoor, de wijze opvoedkundige en oordeelkundige behandeling van je zuster heeft het beest zoo ver gebracht 1

Wij werden echt deftig ontvangen, de knecht hielp ons uitstappen en een tuinjongen moest Kokko vasthouden, net alsof het een woeste Arabische hengst was.

Hij zag er juist niet op zijn voordeeligst uit, liet zijn ooren hangen en boog zijn kop diep door. Ik had den ouden Steven net zoo lang geplaagd totdat hij hem eens flink roskamde. Er was niemand van de bewoners te zien, schijnbaar ten minste, want toen ik opkeek naar de ramen, zag ik juist

Sluiten