Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zou niets geven — als hij haar vroeg dan zou ze zoo maar pardoes „ja" zeggen, en dan moest Onkeltje het wel goed vinden, of hij wilde of niet.

Wat zou ze goed voor hem zorgen.... en wat zou ze hem liefhebben.... hij zou nooit meer behoeven te klagen dat hij zoo eenzaam was. Hoe hij haar aangekeken had toen zij hem den laatsten keer gezien had 1 Zij had wat gezongen voor de oude tante, een paar Fransche liedekens, die Michon altijd zong. Het spinet was gestemd, 't had heel wat voeten in de aarde gehad om het te stemmen, had hij verzekerd, maar het zou zijn geheele leven de kostbaarste bezitting blijven, die hij had. Zij had toen gelachen en gezegd dat ze niet begieep, hoe bij het dan eerst zoo had kunnen verwaarloozen, en de oude tante had heel droogjes gezegd: „'t Is veel prettiger, een kostbare bezitting te hebben die wat kleiner is, Godert, als er nu ooit brand in je huis uitbreekt, zie ik je al sjouwen het eerst van alles met het spinet op je rug."

Toen hij haar later in de auto had geholpen, die haar naar huis zou brengen, had hij haar de hand toegestoken en die wel een beetje lang in de zijne gehouden. Zij had haar haastig teruggetrokken, want ze was bang dat de chauffeur wat zou merken, en toen had hij gezegd: „Mag ik je eens komen zeggen waarom dat spinet mij boven al mijne bezittingen gaat?"

Hij had bepaald „je" gezegd, 't Was misschien een vergissing geweest, in de aandoening van het oogenblik. Zij had gelachen en gezegd: „Zulke schielijke genegenheden duren meestal niet lang." Hoe had ze het kunnen zeggen ? 't Laatste wat zij gezien had, waren zijn vragende oogen bij het schijnsel van de autolamp. Verwijtend hadden ze haar aangezien. Ze kon er ook niets aan doen, ze zei altijd dingen die ze niet meende, zij was altijd „Annemietje Flapuit" geweest; zoo. hadden ze haar van haar vroegste jeugd af genoemd.

Sluiten