Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Vlak bij haar huis gekomen dwong ze hem tot omkeeren, ze wilde niet met hem samen gezien worden. Hij mocht ook alleen maar even haar hand drukken. „De muren hebben oogen bij ons" — beweerde zij.. „Steven kijkt door alles heen, zoo is hij onder den indruk dat hij voor iedereen en alles zorgen moet."

Niet dan na een herhaalde verzekering dat hij dadelijk aan den notaris zou schrijven en het antwoord haast niet zou kunnen afwachten, besloot de jonge man eindelijk om te keeren.

De notaris stond met beide handen in de zakken voor het raam te kijken.

Anne Marie wuifde hem al uit de verte toe. Hij was de eerste, die bemerkte dat zij den hond niet bij zich had.

„Waar is Barry ?" vroeg hij, de voordeur voor haar openende.

„Barry?" stamelde ze, zoekende om zich heen ziende.

„Ja Barry! had je hem niet meegenomen ?"

Een eenigszins onsamenhangend verhaal volgde toen, hoe dikwijls ze hem had moeten roepen, hoe verzot hij was op wild, en hoe ze hem eindelijk heelemaal was kwijt geraakt.

„Je had het toch niet gemerkt dat hij er niet meer was," zeide Onkeltje, haar scherp aanziende. Anna Marie verborg haar verlegenheid, door hem een klappenden zoen op zijn voorhoofd te drukken.

„Je doet net Onkeltje, alsof je inquisiteur bent. Wat weet je er nu vanaf wat ik alzoo gedacht heb, toen ik hierheen wandelde, je zult zien: straks komt onze Barry heel voldaan thuis van een zeer aangenaam besteden middag."

„Ik help het je hopen, er dwalen anders altijd wel jagers of stroopers door de bosschen, die hem voor het een of andere wild zouden kunnen aanzien."

„'k Zal je eens gauw een kopje thee inschenken" — klonk het al van de trap, — „eerst even uitkleeden."

Sluiten