Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wist los te rukken uit de netten der zonde, zij', omdat ze geen kracht had iemand de hand te reiken en hem op te heffen. Omdat ze een kind was gebleven en niet een vrouw geworden, die kampt met al de kracht die in haar is, om het bezit van hem dien ze liefheeft. En als ik nu aan jou denk, dan ben ik zoo bang dat deze geschiedenis zich weer zal herhalen. De geschiedenis herhaalt zich steeds, dat weet ik wel," — eindigde hij bitter — „het was niet alleen Salomo, die opmerkte dat er niets nieuws onder de zon was."

Met een vroolijken lach was Anne Marie ineens opgesprongen. Zij schudde zich heen en weer, als een hond die het water afschudt.

Vlak voor hem stond ze • nu, met schitterende oogen, en haar lach klonk helder door de stille kamer. Zij strekte de armen vooruit, als wilde ze iets omvatten.

„Ik schud al die narigheid van me af, net als Barry de waterdruppels, als hij in den boschvijver heeft rondgezwommen. Weet je, waar je op lijkt, Onkeltje? Op de dikke zwarte kraai, die boven in den ouden populier, in het voorjaar, zit te krassen. Natuurlijk, dat je zoo treurig over alles denkt, want je bent oud en misschien heb je ook wel een heeleboel narigheid gehad. Maar ik ben jong en heb het leven lief. Weet je wat, Onkeltje, — ze keek hem vroolijk aan je moest eigenlijk met al die bezwaren bij Godert aankomen. Denk eens in, wat het zegt om met zoo'n meisje als ik ben te trouwen. Ik ben maar zoo'n oppervlakkig menschje, ik houd niets van verdriet. Tot nu toe denk ik alleen maar aan prettige dingen. Ik weet wel dat er veel narigheid is in de wereld, maar wat geeft het nu of ik daarover loop te tobben ? Straks, als voor mij de zwarte tijd komt, — en volgens je lieve onheilspellende gezicht en al de rimpels op je voorhoofd zal het een driedubbel zware tijd zijn, — is het nog tijd genoeg, te zuchten en te weeklagen. Nu moest je liever

Sluiten