Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vroolijk kijken en me toelachen en zeggen: „Annenuetje, ik begrijp heelemaal niet dat hij van je houdt» en dan antwoord ik ie En toch is het zoo, hoe onbegrijpelijk het ook schijnt. En als hij nu spoedig komt, en het je zelf _ vertelt, dan moet je heel vroolijk kijken en heel vrieridelijk zijn, want dan moet je aldoor in je hart denken: Dat is nu de man, waar Annemietje zoo zielsveel van houdt."

De notaris staarde haar aan alsof hij een'verschijning zag Of hij het niet begreep, dat iemand van haar hield? Was het niet, alsof hij sommige dingen weer eens over erf de,? Gebeurde dan alles nog eens weer in 't leven? Dit kind was blond en ze had blauwe oogen en de andere was zwart en had donkere oogen, maar de manier van spreken, het vrooU ke elï luchtige^he; zich aangetrokken gevoelen tot alles wat blii maakt, had hij dat niet eerder gezien?

iHen een zonnekind" - had die andere zoo d.kwijls gezegd - „een bloem uit het zuiden," en toen de zon in haar leven was schuilgegaan, had ze geen kracht gehad verder te groeien en te bloeien.

Maar juist daarom was er die angst en d,e zorg n ziin hart Als ze nu was als Soeurette! Ach, als die hrf maar was geweest, die daar voor hem gestaan en hem Z alles verteld had, hoeveel rustiger zou hij ge-

WeEnwat'zou hij anders kunnen doen, dan zijne toestemming geven? Hij wist het al van te voren, wat haar oom en ante Versteynen er van zouden zeggen. Die zouden niet uitgeoraa zTn over het mooie huwelijk van hun nichtje En of S kina gelukkig zou worden, daarmee zouden ze zich geen ooeenblik het hoofd breken. Tscheen dat Anne Marie zijne gedachte raadde, tenminste ze zeide opeens: „Wat zal Soeurette er wel van zeggen ze zal wel gedacht hebben dat het komen zou. Ik denk altijd,

Sluiten