Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weg, alsof ze een van de menschen van 't dorp was, die een avondbezoek hier of daar ging maken.

Hoe drukkend was de lucht nog. Voelde ze daar met een druppel, en daar nog een en nog een ?.... Als het nu maar niet begon te regenen 1 Aan de mogelijkheid van regen had ze in 't geheel niet gedacht. Het eerste kwartier liep ze in elk geval nog onder de boomen, maar straks kwam ze op den open weg, met aan weerskanten niets dan onafzienbare heidevelden. .

Toen ze zoover was gekomen, haastig doorstappend, was het al harder gaan regenen, totdat het wel een wolkbreuk geleek. Bij den laatsten boom, die nog eenige dekking bood, had ze besluiteloos nog een poos geschuild. Maar na eenige minuten was ze maar doorgeloopen. Als ze nog lang wachtte miste ze den trein, en ook de aansluiting, en ze zou niet weten, waar ze den nacht moest doorbrengen.

Akelig zooals dat regenwater door haar kleeren sijpelde, bij stroompjes liep het water langs haar gezicht, eerst ving de rand van haar hoed alles op en dan lekte het door den rand heen. Haar voeten werden ook kletsnat, 't leek wel, of ze door het water geloopen had. Hoe het toch mogelijk was dat er juist van avond zoo'n bui was! En daar begon het'te rommelen in de verte, 't Kon wel een onweer zijn dat op komst was, en dan was zij alleen op dien langen eenzamen weg. Zij had dikwijls gehoord hoe gevaarlijk het was op een vlakken weg, ze kon best getroffen worden. Maar ze troostte zichzelf: „Ze kunnen me toch niet zien, tis te donker, ik zie de lichtstralen eerder dan zij mij zien.

Wel een groot-kwartier liep ze half versuft verder, toen begon de regen op te houden, de donder rommelde alleen maar in de verte, nader scheen het onweer niet te komen.

Kijk daar waren de lichten al van het dorp. Nog maar een tien minuten en dan was ze aan het station. Nu maar

Sluiten