Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vrouw in te richten, had de notaris ongeduldig een afwerende beweging met zijn hand gemaakt: „Je hebt Soeurette te nemen met al wat haar toebehoort, en anders moet je haar maar laten." Soeurette had hem toen alleen maar met een blik van verstandhouding aangekeken. Zij begreep er alles van. 't Was immers op die wandeling, lang geleden, dat zij voor het eerst begrepen had, dat er gevallen zijn waarin je iemand op zijn hoogst zegent, als je hem toestaat, je al maar door wel te doen, net als een kind het zich laat doen door zijn vader.

Ze had er haar aanstaanden man eens op een avond alles van verteld, hoe het eigenlijk was in hun familie. Hoe ze achtergelaten waren in de wreede, koude wereld, een arme krankzinnige met twee kleine meisjes, en hoe Onkeltje zich ontfermd had oVer hen allen, alleen maar omdat hij liefgehad had, zooals op aarde maar heel zelden menschen liefhebben. En hoe vreeselijk het zou geweest zijn, als hun familie voor hen had moeten zorgen, en de ijdele, wufte tante Versteynen haar opvoeding had moeten besturen.

„Wat zou er dan van ons terecht gekomen zijn? had ze zuchtend gevraagd. .

Dokter van Hoogsteden had later den kleinen notaris met nog meer eerbied behandeld dan voorheen, en dikwijls had hij hem verbaasd aangestaard en zich zelf afgevraagd hoe het mogelijk was voor een mensch, zoo weinig voor zich zelf te eischen en zooveel aan anderen te geven, zonder iets terug te verlangen.

Maar hij zag er dien middag niet naar uit, alsof hij niets terug ontvangen had. Was het niet zijn eigen petekind dat voor hem uitgedragen werd en was men wel ooit uitgepraat over de voortreffelijkheden van het kleine heerschap?

Ze waren nauwelijks het huis binnengegaan, of daar kwam de auto van Anne Marie aansnorren. De auto stond nog niet geheel stil, of ze sprong er al uit. Als een wervelwind

Sluiten